Vitoria-Gasteiz Full distance door Renato Rianeri

08 Aug 2017

Op 9 juli deden enkele ratjes de triathlon in Vitoria-Gasteiz, 1 ratje schreef zijn verhaal neer in een prachtige samenvatting.

Nadat ik in Poznan faalde en de vendetta in Almere niet uitkwam zoals gehoopt, volgde dit jaar de volledige triatlon van Vitoria-gasteiz in Baskenland. Nieuw voor mij was dat dit de eerste keer zou zijn onder deskundige begeleiding. Het doel was onder de 12 uur te geraken. De bakken Duvels vlogen her en der. Bij het halen, proficiat voor de coach, bij het falen eigen schuld. De vele rustdagen zorgden een beetje voor onzekerheid, maar het trainingsschema werd goed gevolgd. Mentaal was ik er helemaal klaar voor, fysiek was ik goed uitgerust. Bij de start van het zwemmen wist ik uit ervaring dat dit een strijd ging worden. Uit mijn vroegere lange afstanden leerde ik dat bij een gezamenlijke start van 1000 tot meer dan 2000 atleten je al meteen de juiste keuze moet maken. Ik bleef, als trage zwemmer, rustig vanachter wachten tot de massa vertrokken was omdat het zonder twijfel in het begin een gevecht van de sterkste ging worden. Bijgevolg was het goed uitkijken, links en rechts naar elke zwemmer.

Even verder was er een atlete die terug zwom. Ze kreeg een klap tegen haar hoofd met zware bloedingen als gevolg. Over en uit voor haar. Schuinzwemmers, die liet ik voorbijzwemmen, met het idee dat ze toch fout waren en veel meer meters maakten. Na honderden meters vroeg ik mij af waar het gevecht ging plaatsvinden. Na 875m dobberde de eerste gele boei. Het veranderen van richting verliep vlot en zonder incidenten. Bij de Australian exit zag ik voor mij hoe er rustig en veel te ver gewandeld werd. Bij mij was het lopen en onmiddellijk het water terug in zodat er een tiental plaatsten goedgemaakt werd. De wissel verliep vlot. De eerste ronde met de fiets ging goed, misschien te goed. Ik had goede benen en ik zat aan een gemiddelde van 31.7 km/h wat voor mij snel is, misschien te snel. Aan het begin van de tweede ronde, voorbij het meer van Landa, gebeurde toch wat niet had mogen gebeuren. Een serieuze steek aan het middenrif. Het was niet de eerste keer dat dit mij overkwam maar het was gedaan om dit fietstempo aan te houden. Erger nog, soms kreeg ik pijnlijke steken zodat mijn ademhaling niet meer normaal werkte. Het was dan rechtop fietsen en wachten op een normale ademhaling en terug in de beugels trachten te fietsen. Ik kon geen risico nemen en het was meer rechtop fietsen, blijven eten en drinken en steeds analyseren vanwaar de krampen kwamen. Van het eten, van de sportdrank, van het laagfietsen, van het te snel fietsen? Nog meer dan 100km had ik te gaan, en hoopte dus door een rustiger tempo aan te houden dat de pijn zou verdwijnen voordat ik aan het lopen zou beginnen. In de laatste fietskilometers bleek alles genormaliseerd te zijn zodat ik nog even kon knallen om binnen de grens van 6h te blijven. Het lukte en dit was een mentale opsteker. Ik zat nog steeds op schema. Na de t2 en een toiletbezoek was het mooie liedje uit. Volledig verkrampt stapte ik naar Nathalie. Lopen in deze toestand was niet mogelijk. Dus stoppen... Geen sprake van...!

Eerst 1 ronde wandelen en daarna zullen wij wel zien was de boodschap. Met een gebogen hoofd wandelde ik door de stad. Ik was verlegen en durfde de duizenden supporters die mij aanmoedigden niet aankijken. Ze begrepen het niet maar lopen was voor mij geen optie. Zelfs tijdens het wandelen had ik een verkrampt gezicht en op een bepaald ogenblik had ik de indruk dat de lamp uitging. Vier ronden wandelen aan twee uur de ronde zou 8 uur wandelen betekenen. Dat was net buiten de tijd. Misschien een beetje sneller wandelen, dan zou het wel lukken. Alles gaat door je hoofd op die momenten. Polen gefaald, Vitoria gefaald, dat was bijna twee keer na mekaar. Is dit vandaag het einde van mijn triatlonperiode? Is de volledige te zwaar voor mij? Is het misschien niet beter dat ik ga vissen op een bak Duvel? Zoveel vragen, zonder antwoorden en ondertussen hoor je 'animo' 'animo' 'seis un campion del mundo'. De dj's draaien leuke zuidamerikaanse deuntjes, meringue, zelfs verder een AC/DC fan die op mijn verzoek highway to hell draait. Ik wandel terug in het park waar Nathalie en Magda mij zien aankomen. De beslissing is gevallen. Filip die iets voor mij loopt, moet nog twee ronden lopen, dat is ongeveer 2 uur. Ik ga nog een ronde wandelen, ongeveer 2 uur, en dan stop ik ermee. Iedereen was gelukkig en gerustgesteld. Het ergste moest echter nog komen. Door het binnenplein, waar de aankomst is met honderden toeschouwers, wandelen. Met gebogen hoofd, meter per meter, kijkend naar de kasseien geraak ik verder tot het keerpunt en jawel terug naar het binnenplein van de Plaza d'Espagna. Ik zag alleen nog kasseien, maar het geluid werd feller en feller. Renato, animo Renato, animo Renato, ze bleven maar doordrammen die Basken. Applaus en gejoel alsof ik in een arena van een stierengevecht stond. Het werd zo luid dat ik even omhoog keek. Ik zag tegenover mij een atleet die vlotjes naar links de aankomstlijn tegemoet liep. 9H09 stond er op de klok. Ik keek nog meer op. Ik wilde daar ook binnen lopen. Ik wil ook een medaille. Ik wil ook een t-shirt en voor ik het besefte zette ik mijn eerste looppas. Met als gevolg dat al die dolle Basken nog meer begonnen te roepen en te applaudisseren. Animo, Animo renato. Zo fier waren zij dat het gelukt was om mij in beweging te brengen. Zo blij waren Nathalie en Magda die mij zagen lopen en nog meer toen ik de tweede ronde volledig had gelopen. Maar een snelle ronde lopen vraagt krachten en jawel, in de derde kreeg ik terug steken. Even wandelen, goed ademen en verder doen. Ik wist nu dat de finish haalbaar was. Ik had in de vierde ronde nog voldoende tijd om onder de 13h te geraken, maar hier kreeg ik ook weer tweemaal krampen. Het begon te regenen, het publiek verdween, onderweg waren ze al op aan het ruimen en mentaal zat ik erdoor. Aankomen was de boodschap. Spijtig dat het binnenplein er verlaten en leeg uitzag, maar toch kreeg ik mijn medaille rond de nek. Moet ik nu tevreden zijn met het resultaat.

Onder de 12h ben ik niet geraakt. Ik heb wel een t-shirt, een medaille en een finishfoto. Binnen 10 of 20 jaar kan ik er nog eens gezellig over babbelen en lachen. Het resultaat was niet goed. Maar doorzetten, niet opgeven, niet plooien daar ben ik tevreden over. Een opgever wint nooit, een winnaar geeft nooit op! Met dank aan coach, supporters en medeatleten. renato